سریال حضرت یوسف را ندیدم. شاید به خاطر گاردی که که مثل خیلی‌ها نسبت به شخص فرج‌الله سلحشور داشتم. اما سریال نه تنها به یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی تبدیل شد که یک ستاره به نام مصطفی زمانی تحویل سینما داد. کاری که مدت‌ها بود سینما در انجامش ناتوان مانده بود. روز به روز صحبت‌ها و دیدگاه‌های سازنده‌اش را پیگیری کردم. افکارش عجیب بود. اکثر سینماگران را منحرف می‌دانست. اما نکته مهم اینجا بود که رنگ عوض نمی‌کرد. دیدگاه سیاسی‌اش مشخص بود. نگاهش به سینما هم مشخص. معتقد بود سینما وقتی ارزشمند است که در خدمت قرآن باشد.

سلحشور به درست بودن داستانش اعتقاد دارد پس آن را خوب تعریف می‌کند. دیگر از فیلمسازان کم‌رمق و خسته این روزها خبری نبود. با فیلمسازی طرف نیستیم که ذهن آشفته‌اش را به بهانه نسبی بودن دنیا بخواهد غالب‌مان کند.  با فیلمسازی طرفیم که می‌داند بهترین لحظه‌ای که می‌تواند بیافریند رویارویی یوسف با پدرش است. پس بهترین زاویه را برای دوربینش انتخاب می‌کند. بهترین موسیقی را در تار و پود آن سکانس  تزریق می‌کند. آن وقت است که مصطفی زمانی همانند یک جواهر می‌درخشد. آن وقت است که لنز دوربین هم می‌فهمد باید با صورت یوسف مهربان باشد. فیلم ایرادهای خودش را هم دارد. اما مهم نیست. نکته اینجاست که به سینما برویم تا داستان مرد برگزیده‌ای را ببینیم که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از جایگاهی که برایش مقدر شده دور کند. پس سنگ‌اندازان و شکاکان روز به روز بیشتر سقوط می‌کنند. اینکه بفهمیم در مقابل بزرگان باید تعظیم کرد. به جای تلاش برای ترور آن‌ها دنیای‌مان را از وجودشان آباد کنیم. اینکه زیبایی در بند نمی‌ماند…

سعید حسینی
کافه سینما